Festivalområdet

I enden av ein to mil lang blindveg, på 1060 meter over havet, ligg Eidsbugarden. Denne perla i ytterkanten av Jotunheimen Nasjonalpark har i over 150 år vore eit ynda utgangspunkt for fjellturar i nasjonalfjella våre. Det er vel eigentleg ikkje så rart at han vart bergtaken når han kom hit for fyrste gong, Aasmund Olavsson Vinje. Bua han sette seg opp på Eidsbugarden i 1868 markerte starten på eit fjelleventyr, som i 2006 fekk sitt eige rockekapittel.

Eidsbugarden

Eidsbugarden ligg i Vang kommune, lengst vest i Valdres. Naboane i vest er Årdal, Lærdal og Luster. Sørover ligg Hemsedal, og austover og nordover ligg fylkesgrannane Vestre og Øystre Slidre, Vågå og Lom. Kort oppsummert: Eit enormt fjelleldorado!

Heilt nytt festivalområde

Frå 2017 flyttar Vinjerock heile festivalen! Rett nok berre rett over vegen, slik at me kjem endå nærmare Bygdin enn før. Sjå det nye oversiktskartet her:

Kart Vinjerock 2017 (1)

Eidsbugarden i dag

Dagens aktivitet på Eidsbugarden er i stor grad knytta opp mot dei standhaftige reiselivsbedriftene Fondsbu (DNT) og Eidsbugarden Hotell. I tillegg er det ein del private hytter i området, men mange aktive hytteeigarar som engasjerer seg i det meste som foregår i fjellheimen. Eidsbugarden har faktisk sitt eiget blad - Eidsbugarden Budstikke - som kjem ut tre gonger i året.

Vinjerock5aar_113.jpg

Utsikt over Eidsbugarden frå Sløtafjellet.

Vinjerock5aar_105.jpg

Vinjestøga er i god stand den dag i dag.

Vinjerock5aar_071.jpg

Aasmund har godt utsyn til festivalområdet frå heidersplassen sin på brygga.

Vinjerock5aar_039.jpg

Eidsbugarden Hotell ligg attmed Bygdin.

Presse_Vinje_08.jpg

Eidsbugarden sett frå Utsikten.

Vinje og Eidsbugarden

Aasmund

Aasmund Olavsson Vinje vart fødd 6. april 1818 i Vinje i Telemark og døydde 31. juli 1870 på Gran på Hadeland. Og sjølv om han berre fikk oppleve to sumarar på Eidsbugarden er namnet og ettermælet hans sterkt knytta til denne plassen som han «valde etter syn på mange ved Bygdins vestre ende på ein Tange».

I 1860-åra dannar det seg ein vennekrets omkring Vinje - Døleringen vart den gjerne kalla - og frå 1863 dreg fleire stykkjer av dei til fjells i tre til seks veker kvar sumar. Dei kraup inn i kummerlige jaktbuer og var godt nøgde med det.

«Men ettersom eg meir på Alder steig og Foten mindre lett frametter seg, so laut eg sveiva meg og snu at eg i Jotunheimen fekk ei bu, der eg ein Maanads tid kan leva vel og styrkja millom Fjellom Skrott og Sjel»
(Frå Pantebrevet, A. O. Vinje)

I 1868 sto Eidsbugarden til Aasmund Olavsson Vinje ferdig. Den vart bygd av Engebret Beito frå Beito. Tømmeret vart frakta med båt over Bygdin fra aust, og dette var også den vanlege adkomsten til Bygdins vestre ende.

Pantebrevet er eit pant til konsul Thomas Heftye - på rim. Vinje var ingen rik mann og han måtte låne pengar av konsul Heftye til å reise Eidsbugarden sin. Slik gj det til at Heftye overtok Vinjes bu etter hans død i 1870. På dødsleiet drøymer han om Eidsbugarden:

«Kann du minnast utsynet fraa Skjeneggi den morgonen, du, daa den kvite skodda dreiv burt imillom Skagastølstindane, og Koldedalsbreane lyste som gull i solglansen. Aajei, aajei, at eg inkje skal koma dit i sumar!»

«Men naar eg no er lagd i kista, so vil mi aand slaa upp sin heim deruppe milliom fjelli. Og so vil eg sitja der paa Falketind og sjaa ut yver Noreg, og Fjellradirne skal stiga fram..»

Men to sumarar tilbrakte han her; den fyrste med sine tre gode vener Berner, Boll og Sars - dei streifa lykkelege omkring i fjellområdet rundt Eidsbugarden. Og Skjeneggi var Vinjes favorittstad. Sumaren etter var han på bryllupsreise med sin nygifte kone Rosa Constance Sophien Kjeldseth til Eidsbugarden. Det vart hans siste sumar. Og også hennes. Ho døydde i barselseng den 5. april 1870 - dagen før Vinjes 52-årsdag. Og den 31. juli same år tok magekreften Vinje - han kom aldri lenger mot Jotunheimen enn til Søsterkirkene på Gran på Hadeland, der han ligg begrava.